กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ด้านหลังของเสื้อเชิ้ตแนบติดกับผิวหนัง ความเย็นทำให้กระดูกสันหลังของเธอตึงเกร็งขึ้นมา
“จางเฟิงสารภาพแล้ว” เสียงของหัวหน้าเฉินกดต่ำลงทันที “เขาบอกว่าเธอเป็นคนสั่งการ”
นิ้วของโจวหว่านชิวขยับม้วนงอเบา ๆ บนหัวเข่า แล้วคลายออกอย่างรวดเร็ว
เธอทอดสายตาลง ปอยผมเล็ก ๆ สองสามปอยไถลลงมาจากหลังใบหู แนบติดกับแก้มที่ขาวราวกับกระดาษ
“ฉันไม่รู้จักจางเฟิงอะไรนั่น” เธอกัดริมฝีปากล่าง หางตาค่อย ๆ ขึ้นสีแดงจาง ๆ “พวกคุณเข้าใจผิดหรือเปล่า”
หัวหน้าเฉินมองเธอในสภาพเช่นนี้ แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตาเพียงกระตุกมุมปาก ราวกับด้านหลังของดาบครูดผ่านก้อนหิน
“เข้าใจผิดหรือไม่ พวกเรารู้ดีอยู่ในใจ”