กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานครานี้ไม่ดิ้นรนอีกแล้ว ราวกับยอมรับชะตากรรม ได้แต่หันหน้าไปอีกทาง ไม่มองเขา
ตลอดทางกลับห้องผู้ป่วย ทั้งสองคนไม่พูดกันเลย
ซ่งหรานถูกกู้เหยียนอุ้มกลับห้องผู้ป่วย พอตัวแตะแผ่นเตียง ร่างทั้งร่างก็คลายลง
กู้เหยียนยืนอยู่ข้างเตียง มองเธอแวบหนึ่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่เธอ ท่าทางหยาบ ๆ แต่มือกลับผ่อนแรง
“พักผ่อนซะ อย่าคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้น”
ซ่งหรานไม่ลืมตา ขานรับหนึ่งคำ เสียงท้ายเบาหวิวราวกับลอยมาจากที่ไกล ๆ
กู้เหยียนยังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างเตียงอีกสองวินาที เห็นเธอหลับตาจริง ๆ แล้วจึงหมุนตัวออกจากห้องผู้ป่วย
ประตูปิดลง ปิดเบามาก ราวกับกลัวว่าจะทำให้คนข้างในตกใจ