กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เพราะอย่างนั้นเธอถึงกล้าไปหาชุนฮวาตามลำพัง แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมีอิทธิพลกว้างขวางถึงเพียงนี้ แม้แต่ข้างกายพ่อลู่ก็ยังสอดแทรกคนของตัวเองเข้าไปได้
บนโลกนี้จะมีเรื่องที่รัดกุมไร้ช่องโหว่ได้อย่างไร
ครู่ใหญ่ กู้เหยียนถึงหันหน้ากลับมา ดวงตาคู่นั้นมืดดำราวกับกำลังสะกดไฟที่อัดแน่นอยู่ครึ่งค่อนท้องและไม่มีที่ระบาย
“เดี๋ยวผมอุ้มเธอไปโทรศัพท์”
ทันทีที่ซ่งหรานได้ยินคำว่า “อุ้ม” แผ่นหลังของเธอก็เกร็งขึ้นมาทั้งแนว
“ไม่ต้อง!” เธอโพล่งออกมา “ช่วยเรียกพยาบาลให้ฉันสักคน แค่พยุงฉันไปก็พอ”
กู้เหยียนจ้องเธอแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ
เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบา เป็นเสียงแค่นหัวเราะออกมาจากจมูก ฟังไม่ออกว่าเขากำลังโมโหหรือกำลังหยอกเธอกันแน่