กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่เจิ้นตงพูดตรง ๆ ว่า “เธออยู่บ้านดูเด็กไว้ พอพ่อกลับมาก็บอกให้เขาไปที่บ้านซ่งหราน”
ตู้ซืออวี่เดิมทียังอยากไปด้วย พอได้ยินคำนี้ก็พยักหน้า “ได้ค่ะ พอพ่อกลับมาฉันจะบอกเขาเป็นคนแรกเลย”
ลู่เจิ้นตงก้าวยาว ๆ ออกประตูลานบ้านไปแล้ว แยกทางกับลู่เซี่ยงหลินไปคนละทาง
ไม่นานลู่เจิ้นตงก็มาถึงหน้าสถานีตำรวจ
หลี่ชุนฮวานั่งอยู่บนม้านั่ง มือกอบกันไปมา พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำและบวม
“พี่ลู่...พี่เสิ่นชิง...”