ตอนที่ 303 ทำไมจู่ ๆ ถึงถามเธอเรื่องนี้?

คุณย่าลู่ถอนหายใจ สายตาค่อย ๆ กวาดไปรอบลานบ้าน

“เขามีนิสัยแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ทำอะไรก็แบกไว้คนเดียว” เสียงของคุณย่าลู่เบาลง “แต่ก่อนอยู่ในกองทัพ รายงานแต่เรื่องดี ไม่เคยรายงานเรื่องที่ทำให้เป็นห่วง ตอนนี้มีครอบครัวแล้วก็ยังแก้ไม่หาย”

ซ่งหรานเพียงยิ้ม ๆ

เย่เย่หมอบอยู่ข้างขาคุณย่าลู่มาตลอด ตอนนี้แหงนหน้าเล็กขึ้นมาแล้วเรียกเสียงใสแจ๋ว “ย่าทวด พ่อไปสู้สัตว์ประหลาดนะ อย่าดุพ่อเลย พ่อเหนื่อยมาก”

มือเล็กของเขาโบกไปมาเป็นท่าทาง แววตาเป็นประกาย “พอสู้สัตว์ประหลาดเสร็จ พ่อก็จะบินกลับมา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณย่าลู่ที่เดิมยังโกรธอยู่ก็หมดอารมณ์โกรธไปในทันที