ตอนที่ 301 ไม่กล้าหันกลับแม้แต่ก้าวเดียว

ลมปลายฤดูใบไม้ร่วงเล็ดลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง พลิกชายผ้าปูโต๊ะขึ้นเบา ๆ

ซ่งหรานตักผักเขียวใส่ชามของเย่เย่เพิ่มอีกตะเกียบหนึ่ง แล้วจึงเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ พูดเสียงเบาว่า “ฉันอยากให้ชุนฮวามาอยู่สักพัก ทางนั้นที่เธออยู่ก็แออัด ไป ๆ มา ๆ ก็เหนื่อย ฉันคิดว่าให้เธอมาช่วยงานสักหน่อยได้”

เย่เย่เงยปากเปื้อนมันเยิ้มขึ้นจากขอบชาม พูดแทรกแบบอู้อี้ว่า “ถ้าน้าชุนฮวามาแล้ว จะทำของอร่อยให้กินไหม”

ซ่งหรานเอาดกระดาษมาเช็ดมุมปากให้เขา “รู้แต่เรื่องกิน”