กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานอึ้งไปกับคำพูดนั้น มุมปากกระตุกเล็กน้อย
“ฉันไม่เคยไม่สนใจเธอสักหน่อยนี่ไง ถึงได้ให้เธอมาพักที่นี่ไม่ใช่หรือ”
ฉินซวงทำเสียงฮึ “เธอนี่นะ แต่ก่อนเราสองคนสนิทกันแค่ไหน ตอนนี้ในสายตาเธอเหลือแต่ลู่อิ้งเชิน”
ซ่งหรานยิ้มอย่างจนใจ ยื่นมือไปผลักไหล่เธอเบา ๆ
“เธอเลิกพูดเหลวไหลที่นี่ได้แล้ว”
ฉินซวงฉวยโอกาสเอนมาพิงเธอ เอาหัวพิงไหล่เธอ ความสนิทสนมคุ้นเคยแบบนั้นไม่เปลี่ยนไปเลย
“ล้อเล่นน่ะ ฉันก็ไม่ได้ไม่รู้จักเธอสักหน่อย”
เธอหลับตา เสียงเนือย ๆ เรื่อย ๆ แฝงความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
“นั่งรถมาสองวัน ง่วงจะตาย ฉันไม่สนหรอก คืนนี้ฉันจะนอนให้เต็มที่”