กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รออยู่ราวสองสามนาที ประตูเหล็กก็ถูกผลักเปิดจากด้านใน ชายวัยกลางคนในชุดทำงานสีขาวก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว
ลู่เจิ้นตงเห็นลู่อิ้งเชินแต่ไกล ก้าวเท้าเร็วขึ้นเล็กน้อย สายตาตกลงบนเด็กตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ เขา แล้วฝีเท้าก็ชะงัก
เย่เย่ก็กำลังมองเขาเช่นกัน
ดวงตาสองคู่ทั้งใหญ่และเล็กสบกัน
เย่เย่เอียงหัวสำรวจชายแปลกหน้าตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองลู่อิ้งเชินก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
“พ่อ นี่คือลุงใหญ่เหรอครับ”
ลู่เจิ้นตงได้ยินคำว่า “ลุงใหญ่” มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาย่อตัวลงนั่งให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเย่เย่
“หนูคือเย่เย่สินะ”