ตอนที่ 252 ไม่ใช่เพราะเย่เย่ แต่เพราะเธอ

คนคนนี้เคยผ่านสมรภูมิมาจริง ๆ

ชายที่เดินฝ่าห่ากระสุนมามากมาย ชายที่เคยเลียเลือดบนคมดาบ อยู่ ๆ กลับกลายเป็นท่าทางน่าสงสารเช่นนี้ได้อย่างไร

เธอจ้องมองใบหน้าของลู่อิ้งเชินอยู่หลายวินาที

แสงไฟสาดลงบนใบหน้าเขา เส้นกรามยังคงคมชัด แต่ความหม่นหมองในแววตากลับซ่อนไม่มิด

ขนตาปรกต่ำ ทอดเงาเล็ก ๆ ลงมา ริมฝีปากกดลงเล็กน้อย ราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่ หรือติดอะไรบางอย่างจนพูดไม่ออก

คนหน้าตาดีทำท่าน่าสงสาร ก็ทำให้คนใจอ่อนได้ง่ายจริง ๆ

“ลู่อิ้งเชิน นายอายุเท่าไรแล้ว” ยังจะแสร้งอีก!

ถึงจะแสร้งได้เหมือนจริงก็เถอะ