ตอนที่ 246 เย่เย่พึ่งตัวเองได้ เธอพึ่งตัวเองไม่ได้หรือ?

กว่าที่เธอจะได้สติกลับมา หลังของเธอก็แนบอยู่กับเครื่องนอนนุ่ม ๆ แล้ว เบื้องบนคือเพดานที่คุ้นเคย แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องผ้าม่านสาดลงมาที่ปลายเตียง ทำให้ลวดลายบนผ้าห่มปรากฏเป็นเงาราง ๆ

ทั้งตัวเธอถูกอุ้มกลับขึ้นเตียงแล้ว

ทั้งตัวเธอถูกลู่อิ้งเชินกดไว้บนเตียง มือหนึ่งโอบรอบเอว กักไว้อย่างมั่นคง อีกมือหนึ่งยันอยู่ข้างหูของเธอ คร่อมร่างเธอทั้งหมดไว้ใต้ตัวเขา

หลังของซ่งหรานจมลงไปในเครื่องนอนนุ่ม ๆ ในหัวยังคงมัว ๆ แสงจันทร์สาดเข้ามาทางช่องผ้าม่าน ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของลู่อิ้งเชิน ดวงตาคู่นั้นดำราวกับสระลึก สะท้อนแสงสีเงินขาวเล็ก ๆ

“คุณปล่อยฉันนะ…”