กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงของเธอกดต่ำลง ยังติดความหงุดหงิดที่ยังไม่ทันสงบ
“คุณไม่ได้นอนแล้วหรือไง”
ลู่อิ้งเชินไม่ปล่อยมือ คางเกยอยู่ที่ซอกไหล่ของเธอ ลมหายใจพัดรดผิวหนังแผ่นเล็ก ๆ หลังใบหู อบอุ่นจนรู้สึกจั๊กจี้
“รอเธออยู่” เขาพูดพลางก้มมองเธอ แสงจันทร์ลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามาพอดี ตกกระทบข้างแก้มของเธอ ทำให้โครงหน้าของเธอดูอ่อนโยนและชัดเจน
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บนใบหน้ายังเหลือความชื้นอยู่บ้าง ผิวขาวจนเปล่งประกาย ปอยผมแนบอยู่ที่ขมับ ยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่กลับมีความเนือยละไมมากกว่าปกติอยู่หลายส่วน
สายตาของลู่อิ้งเชินจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างไม่รู้ตัว