กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินไม่ได้ตอบประโยคนี้ เพียงม้วนแบบแปลนที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะให้เรียบร้อย แล้วยังรื้อวัสดุบางอย่างออกจากตู้ของลู่เจิ้นตง ไล่นับทีละอย่าง ๆ
ลู่เจิ้นตงมองท่าทางที่คุ้นเคยราวกับรู้ทางนี้ดีของเขา มุมปากกระตุกเล็กน้อย เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดแขนมองเขาง่วนอยู่
“นายเอาพวกนี้ไป หรือว่าจะกลับบ้านไปทำเอง”
ลู่อิ้งเชินเก็บวัสดุหายากบางส่วนใส่กระเป๋า: “อือ เย่เย่ชอบพวกนี้ กลับไปจะทำด้วยกันกับเขา”
ลู่เจิ้นตงชะงักไปครู่หนึ่ง คิดว่าตัวเองฟังผิด เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์แว่นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“นายพูดว่าอะไร ทำด้วยกันกับลูกชายนายหรือ”
“อือ”