กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่เจิ้นตงอายุมากกว่าลู่อิ้งเชินห้าปี หน้าตาคล้ายกันอยู่บ้าง แต่หว่างคิ้วมีกลิ่นอายของหนังสือมากกว่า สวมแว่นกรอบดำ กรอบกรามไม่คมเข้มเท่าลู่อิ้งเชิน กลับดูอ่อนโยนกว่า
ลู่เจิ้นตงก็รู้เรื่องของลู่อิ้งเชินดี จึงไม่ได้ซักถามมากความ
“พอเถอะ นั่งก่อนสิ”
ลู่เจิ้นตงโบกมือ แล้วตัวเองก็นั่งกลับลงไปในเก้าอี้ ผลักแบบแปลนที่กางอยู่บนโต๊ะไปข้าง ๆ ให้มีที่ว่าง
“ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร”
ลู่อิ้งเชินมาที่นี่ ต้องมีธุระแน่นอน ไม่ใช่มาเยี่ยมพี่ใหญ่คนนี้หรอก
“จวงเลี่ยงบอกว่าเธอมาหาฉัน ก็เลยแวะมาทางนี้”