กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
วันรุ่งขึ้นเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ ลู่อิ้งเชินตื่นตั้งแต่เช้ามืด กวาดและเช็ดถูทั้งในและนอกบ้านจนหมด
ตอนที่ซ่งหรานตื่นขึ้นมา ก็เห็นเขากำลังถือผ้าขี้ริ้วเช็ดหน้าต่างอยู่
“ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อยล่ะ” ลู่อิ้งเชินได้ยินเสียงก็หันกลับมา แสงยามเช้าตกกระทบใบหน้าเขา ทำให้ความเย็นชานั้นอ่อนโยนลงไปหมด
“ตื่นแล้วก็ลุกเลยค่ะ” ซ่งหรานขยี้ตา เดินไปดูที่ห้องครัว “อยากกินอะไรเป็นอาหารเช้าคะ ฉันทำเอง”
“อะไรก็ได้” ลู่อิ้งเชินวางผ้าขี้ริ้วแล้วเดินเข้ามา รับตะหลิวจากมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ “เธอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะ ผมจัดการเอง”
ซ่งหรานก็ไม่ดื้อดึง หันหลังเดินไปห้องน้ำ