กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดนี้ของซ่งหรานทำให้หลี่ชุนฮวาทั้งคนนิ่งงันไป
ในมือเธอยังกำตะเกียบอยู่ ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อยเพราะออกแรง ดวงตาเบิกกว้างเป็นวง ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อจากอีกโลกหนึ่ง
“ยื่น...ยื่นเรื่องร้องเรียน?” เสียงของหลี่ชุนฮวาเปลี่ยนไปจนผิดปกติ สั่นเครือด้วยความไม่อยากเชื่อ “ร้องเรียน? จะทำได้ยังไง! ถ้าพ่อแม่ฉันรู้ต้องตีฉันตายแน่!”
เธอเผลอมองซ้ายมองขวา ราวกับกลัวว่าจะมีคนได้ยิน ตัวก็หดลงเล็กน้อย
ซ่งหรานมองท่าทางกลัวและตื่นตระหนกแบบนี้ของเธอ ในใจถอนหายใจ แต่เสียงยังคงสงบและอ่อนโยน “ตอนนี้เป็นสังคมใหม่แล้ว เธอกลัวอะไร?”
หลี่ชุนฮวาพยักหน้าอย่างเหม่อลอย