กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หรานหราน เธอเองก็ยอมรับแล้วว่าเธอชอบผม”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ลดเสียงลงเล็กน้อย พลางพูดพลางปลอบ “ในเมื่อต่างก็ชอบกันแล้ว ทำไมยังต้องหย่ากันอีกครับ”
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่าง ระยิบระยับอยู่ในดวงตาคมลึกของเขา
หัวใจของซ่งหรานเต้นพลาดจังหวะหนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ
“มันเป็นคนละเรื่องกัน” ซ่งหรานชำเลืองมองเขา น้ำเสียงสงบลงพร้อมความมีสติที่แจ่มชัด “การชอบใครเป็นเรื่องหนึ่ง การแต่งงานใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็อีกเรื่องหนึ่ง”
“อีกอย่าง…”