กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานไม่รู้จะพูดอะไรกับคำหวานเชย ๆ แบบนี้ของลู่อิ้งเชิน จึงอดกลอกตาใส่เขาไม่ได้
ลู่อิ้งเชินยิ้ม “นี่ไม่ใช่คำป้อยอ มันคือความจริง”
แสงไฟถนนสาดลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา ช่วยให้โครงหน้าคมเข้มดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “หรานหราน ความเก่งของเธอเป็นสิ่งที่ตัวเธอเองมองไม่เห็น”
“เรื่องอย่างที่หลี่ชุนฮวาเจอเมื่อกี้ หลายคนเห็นแล้วก็คิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ไม่ควรเข้าไปยุ่ง หรือคิดว่าเข้าไปยุ่งก็มีแต่จะทำให้เรื่องวุ่นวาย”
เขาหยุดนิดหนึ่ง เสียงทุ้มลงเล็กน้อย “มีแค่เธอที่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วย”