กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานยืนอยู่ริมทะเลสาบ ก้มตาลงมองเซี่ยม่านม่านที่ทรุดนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดรูป
เงาของกิ่งหลิวสั่นไหวอยู่บนร่างของทั้งสองคน สายลมพัดผ่านพาเอากลิ่นคาวอ่อน ๆ ของน้ำในทะเลสาบมา
เซี่ยม่านม่านยังคงสะอื้นอยู่ ผมที่จัดแต่งมาอย่างประณีตกระเซอะกระเซิงแนบอยู่กับแก้ม เครื่องสำอางบนใบหน้าก็เลอะเทอะ สายลับกับมาสคาร่าเปื้อนเป็นปื้น ดูทั้งตลกทั้งน่าสงสาร
ความโกรธที่ถูกจุดขึ้นในใจซ่งหรานเพราะคำว่า “ลูกไม่มีพ่อ” นั้นค่อย ๆ สงบลง กลายเป็นความรู้สึกเย็นชาแบบหนึ่งที่กำลังตรวจสอบอีกฝ่ายแทน
ทางฝั่งตระกูลลู่ ต่อให้รู้ว่ามีเธอและเย่เย่อยู่ ก็ดูไม่เหมือนจะรีบส่งคนมาข่มขู่เธอทันที