ตอนที่ 197 ผมมีครอบครัวแล้ว

หลังจากลาป้าหวังแล้ว ซ่งหรานก็ถือกระเป๋าผ้าที่ใส่ต้นฉบับภาพวาดและต้นฉบับแปลออกไปจากบ้าน

ซ่งหรานเพิ่งเดินมาถึงสำนักพิมพ์ก็มีคนเรียกเธอไว้

“เย่จื่อหรือ”

ซ่งหรานกะพริบตา มองผู้หญิงที่เดินออกมาจากสำนักพิมพ์

ซ่งหรานชะงักไปครู่หนึ่ง เย่จื่อเป็นนามปากกาที่เธอใช้วาดหนังสือภาพ คนที่รู้มีไม่มาก แต่คนในสำนักพิมพ์ต่างเรียกเธอว่าเย่จื่อ

ผู้หญิงคนนั้นอายุราว 30 ปี สวมชุดเดรสสีเบจตัดเย็บพอดีตัว

ซ่งหรานรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูคุ้นตา แต่ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

เป็นพนักงานที่สำนักพิมพ์เพิ่งรับเข้ามาหรือ แต่อีกฝ่ายรู้จักเธอ แสดงว่าเคยเจอกันมาก่อนแน่ ๆ

เสิ่นชิงยิ้มบาง ๆ เดินเข้ามาหาเอง