กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันถัดมา แสงฟ้าเพิ่งสว่าง ซ่งหรานยังจมอยู่ในความฝันอันลึก ลู่อิ้งเชินก็ลุกจากเตียงอย่างเบามือแล้ว
เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ซ่งเย่แต่งตัวเสร็จเองแล้ว กำลังเขย่งเท้าล้างหน้าอยู่ในห้องน้ำ ใบหน้าเล็ก ๆ ตั้งใจจริงจัง
“พ่อครับ อรุณสวัสดิ์” เด็กน้อยมีฟองยาสีฟันอยู่ในปาก ทักทายอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำ
“อรุณสวัสดิ์” ลู่อิ้งเชินเดินเข้าไป ลูบหัวเขา “ทำเร็วหน่อย อย่าปลุกแม่ให้ตื่น”
“ทราบแล้วครับ!” ซ่งเย่ลดเสียงลง ราวกับเคยชินมานานแล้ว
สายตาลู่อิ้งเชินอ่อนลงเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร หันหลังไปเตรียมอาหารเช้าที่ห้องครัว