ตอนที่ 170 ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็เปล่งประกายได้

“โอ๊ย!” ซ่งหรานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ความง่วงหายไปกว่าครึ่งในพริบตา เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ก็เห็นแม่ยืนอยู่ข้างเตียง ส่วนลู่อิ้งเชินยืนอยู่ข้าง ๆ ในแววตามีความจนใจ

“แม่...” ซ่งหรานขยี้ตา น้ำเสียงยังมีความนุ่มละมุนของคนเพิ่งตื่น “กี่โมงแล้วคะ”

“เกือบ 7:30 แล้ว!” แม่ซ่งยื่นเสื้อผ้าให้เธอ “รีบลุกไปล้างหน้าล้างตา อาหารเช้าอยู่บนโต๊ะ พี่สะใภ้ของเธอรออยู่ในห้องนั่งเล่น ตกลงกันว่าจะไปรับสินค้า จะมีเหตุผลอะไรให้ไปสายได้”

ซ่งหรานถึงตื่นเต็มที่ นึกขึ้นได้ถึงนัดกับจางฮุ่ยในวันนี้

เธอรีบลุกขึ้นนั่ง เกาหัวที่ยุ่งเหยิงจากการนอน “ฉันลุกแล้วค่ะ”