ตอนที่ 165 มีรางวัลให้กำลังใจหน่อยไหม?

“เย้!” เย่เย่กับอันอันโห่ร้องยินดีพร้อมกัน ความผิดหวังเล็ก ๆ เมื่อครู่ถูกโยนไปไกลถึงเก้านภาในชั่วพริบตา แล้วเดินตามแม่ซ่งไปอย่างมีความสุข

เย่เย่ยังหันกลับมา โบกมือน้อย ๆ ใส่ซ่งหรานกับลู่อิ้งเชิน “พ่อกับแม่ ราตรีสวัสดิ์ครับ!”

ซ่งหรานมองแผ่นหลังที่กระโดดโลดเต้นของลูกชาย ความเขินอายและความตื่นเต้นในใจ พอเด็กน้อยจากไป ก็ถูกขยายขึ้นเป็นทบทวีในชั่วพริบตา

จางฮุ่ยกับซ่งถิงต่างเข้าใจดี ทั้งสองจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไร ล่ำลาทั้งสองคนแล้วพากันกลับห้องไป

ภายในห้องเงียบลงในทันใด เหลือเพียงเธอกับลู่อิ้งเชินสองคน

แสงไฟจากห้องรับแขกเล็ดลอดออกมาทางช่องประตูบ้างเล็กน้อย ทอดเงาเรืองรองเลือนรางลงที่ปลายเท้าของทั้งสอง