กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“โครงหน้า?” ซ่งถิงทวนซ้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง?”
ทุกคนต่างตกตะลึงในฝีมือวาดภาพของซ่งหราน
แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องจริง ซ่งหรานจะวาดออกมาได้อย่างไร
ซ่งหรานพยักหน้า “พวกเขาก็คือคนคนเดียวกัน”
แม่ซ่งอ้าปาก พักใหญ่กว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้ “แต่ทำแบบนี้ไปทำไม? ทำตัวเองจนไม่เป็นคนไม่เป็นผี ดูแลลูกให้ดี ๆ ไม่ได้หรือไง?”
“ง่ายมาก พ่อของโจวเซี่ยงตั่งช่วยลู่อิ้งเชินไว้ ถ้าโจวเซี่ยงตั่งกลายเป็นเด็กกำพร้า ลู่อิ้งเชินก็ต้องรับผิดชอบดูแลโจวเซี่ยงตั่ง”
พอคำนี้ออกมา สายตาของทุกคนก็หันไปทางลู่อิ้งเชิน