กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานชะงักไปเล็กน้อย ก้มมองดวงตาที่จริงจังของลูกชาย
มือที่กำพวงมาลัยของลู่อิ้งเชินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเผยความอ่อนโยนที่ยากจะสังเกตเห็น
เขาไม่คิดว่าลูกชายจะพูดอะไรแบบนี้
“พูดถูก” ลู่อิ้งเชินเสียงต่ำ แฝงคำชม “แยกผิดแยกถูกได้ชัดเจน นี่แหละคือท่าทีที่ลูกผู้ชายควรมี”
ถึงแม้ตัวเองก็จะทำแบบเดียวกัน แต่ลูกชายยังเป็นเด็กอยู่ดี
ซ่งเย่ได้คำชมก็ดีใจขึ้นมาทันที ตัวเล็ก ๆ ยืดตรง แววหน้าปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิ
ซ่งหรานมองถนนนอกหน้าต่าง พลันเอ่ยขึ้น “เรื่องของหลี่ฟางฟางกับหวังเจิ้นฮวาเกรงว่าจะไม่ง่ายอย่างนั้น”