กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉัน ฉันไม่ได้หนักขนาดนั้น...” หลี่ฟางฟางรีบพูดเพื่อแก้สถานการณ์ “แค่แพลงนิดหน่อย พักสองวันก็หายแล้ว...”
“นั่นก็ไม่ใช่คุณเป็นคนตัดสิน ต้องให้หมอเป็นคนตัดสิน” ซ่งหรานรับคำ น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง “บาดเจ็บหนักต้องพักฟื้นร้อยวัน สหายหลี่คุณอยู่คณะศิลปะทหารใช่ไหม? หาเลี้ยงชีพด้วยการเต้น เท้าเจ็บนี่เป็นเรื่องใหญ่”
เธอหันไปมองชายวัยกลางคนข้าง ๆ ที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่รัฐ “สหายท่านนี้ คุณเป็นเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลใช่ไหม? กรณีแบบนี้ ควรแจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัย หรือติดต่อสถานีตำรวจโดยตรงไหม? เพราะมันเกี่ยวกับการทำร้ายร่างกายแล้ว”