กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงเอะอะนี้ดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้างทันที
“เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้น”
“ล้มลงหรือ”
“รีบไปดูสิ”
คนไข้และญาติที่เดินผ่านไปมาหลายคนพากันเข้ามามุงดู
หลัวเหม่ยเฟิ่งก็ตกตะลึงเช่นกัน มองหลี่ฟางฟางที่นอนอยู่บนพื้น ริมฝีปากสั่นระริก ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรก้าวเข้าไปประคองหรือควรด่าต่อดี
หลี่ฟางฟางนั่งอยู่บนพื้น เนื้อตัวเปื้อนฝุ่น ฝ่ามือก็ถลอก เลอะเทอะและน่าสงสาร
เธอเงยดวงตาที่เปี่ยมน้ำตาขึ้นมองผู้คนที่เข้ามาล้อมรอบ น้ำเสียงสั่นเครือ “เธอ...เธอผลักฉัน... เท้าฉันเจ็บมาก...”
“ฉันไม่ได้ทำ!” หลัวเหม่ยเฟิ่งร้อนใจ เสียงสั่น “ฉันยังไม่ได้แตะเธอเลยด้วยซ้ำ ยัยสารเลว เธอใส่ร้ายฉัน!”