กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พยาบาลเสี่ยวหลิวพูดจบถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป แก้มแดงขึ้นทันที รีบเก็บของบนถาดอย่างลนลาน “ขอ... ขอโทษค่ะผู้การลู่ หนู... หนูพูดมั่วไปเองค่ะ……”
เธออยากตบหน้าตัวเองสักฉาด จะไปล้อเล่นแบบนี้ต่อหน้าท่านผู้นี้ได้ยังไง!
แต่ลู่อิ้งเชินกลับไม่มีความไม่พอใจเลย กลับส่งเสียงอือเบา ๆ สายตามองไปที่ใบหน้าซ่งหราน “อือ กลัวเธอเป็นห่วง”
ซ่งหรานเห็นลู่อิ้งเชินพูดเหลวไหลอีกครั้ง “อย่าพูดมั่ว ตั้งใจให้น้ำเกลือของคุณไป”
ฟังดูเหมือนกำลังสั่งสอนคน แต่พอออกจากปากซ่งหรานกลับมีความอ่อนโยนน่ารักบอกไม่ถูก ราวกับความโกรธใด ๆ ก็สงบลงได้