กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทหารติดตามเสี่ยวจางยืนอยู่ข้างเขา มองไปทางนั้น แล้วหันมามองผู้การกรมของตัวเอง เกาหัว ถามเบา ๆ ว่า “ผู้การครับ พวกเรายังจะไปกันต่อไหมครับ?”
“ไปสิ ทำไมจะไม่ไป?” เขาเปิดท้ายรถ ยกสัมภาระออกมา แล้วเดินตรงไปทางลู่อิ้งเชิน
ลู่อิ้งเชินทำราวกับเพิ่งสังเกตเห็นกู้เหยียน ชายตามองคนที่เดินเข้ามาแวบหนึ่ง แววตาเข้มขึ้น
“บาดแผลของคุณเป็นยังไงบ้าง?” ซ่งหรานในที่สุดก็เลิกดิ้น ยอมให้เขากอด เงยหน้ามองผ้าก๊อซที่ขมับและแขนที่ถูกแขวนไว้ คิ้วขมวด “เสนาธิการเหลียงบอกว่าคุณไม่ยอมรักษาให้ดี ต้องกลับให้ได้อย่างนั้นเหรอ?”
“แค่บาดแผลเล็ก ๆ เท่านั้น” ลู่อิ้งเชินพูดอย่างเบา ๆ ราวกับไม่ใส่ใจเลยสักนิด