กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“นั่นสินะ ตอนที่ตรวจรอยเท้าเมื่อกี้ ขนาดของเซี่ยงตั่งตรงที่สุด จะเป็นเรื่องบังเอิญได้ยังไง?”
“ฉันว่ามันคือขโมยตะโกนจับขโมยชัด ๆ! ตัวเองเอาหนังสือไปซ่อน กลับมาใส่ร้ายคนอื่น!”
“ไม่คิดเลยว่าคนที่ปกติดูอ่อนโยนขนาดนั้น ใจจะดำขนาดนี้!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ชี้มือชี้ไม้เหล่านั้น พัดถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำขึ้น
โจวหว่านชิวรู้สึกเพียงว่าฟ้าดินหมุนคว้าง เบื้องหน้าดำมืดเป็นระยะ ๆ
ภาพลักษณ์ที่เธอพยายามปั้นมาหลายปี ศักดิ์ศรีที่เธอประคองรักษาอย่างระมัดระวัง ในวินาทีนี้ แตกสลายทั้งหมด
แตกสลายจนไม่เหลืออะไรเลย
เธอเงยหน้าขึ้น มองซ่งหรานด้วยดวงตาที่พร่ามัวด้วยน้ำตา