กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดนี้หนักเกินไป สีหน้าของเสนาธิการเหลียงพลันตึงลงทันที
เสนาธิการเหลียงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงจริงจัง “หนังสือหายไปก็เป็นความจริง ในเมื่อมีเบาะแส สืบให้ชัดก็ดีเหมือนกัน จะได้มีคำอธิบายให้ทุกคน”
จูเฟิ่งฮวาพยักหน้าเช่นกัน “ใช่ สืบให้ชัดก็ดี จะได้ไม่มีใครเอาเรื่องนี้ไปพูดจาใส่ร้ายกันอีก”
เล็บของโจวหว่านชิวจิกลงไปในฝ่ามือ เจ็บจนเธอสะดุ้ง
เธอเงยดวงตาที่คลอด้วยน้ำตาขึ้นมองเสนาธิการเหลียง เสียงสะอื้น “เสนาธิการเหลียง ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ ฉันไม่อยากสร้างความลำบากให้ทุกคนอีก…”