กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังอาหารเย็น ลู่อิ้งเชินเก็บกวาดชามตะเกียบ แล้วยังอาบน้ำให้ซ่งเย่จนตัวหอมฟุ้ง
จากนั้นค่อย ๆ วางซ่งเย่ลงบนเตียงเล็ก ปลอบเบา ๆ สองสามคำ เจ้าตัวเล็กก็หลับไปอย่างรวดเร็ว หายใจสม่ำเสมอ
ซ่งเย่ไม่เคยเลี้ยงยาก พอถึงตอนเย็นอาบน้ำเสร็จก็จะนอนราบเองโดยไม่ต้องปลอบอะไรมากก็หลับ
ลู่อิ้งเชินเปิดไฟดวงเล็กไว้ แล้วจึงเดินกลับมาหน้าซ่งหรานอีกครั้ง
“ถึงตาเธอแล้ว”
ซ่งหรานชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้สติ “อะไรคือถึงตาฉัน?”
“อาบน้ำ” ลู่อิ้งเชินพูดสั้น ๆ ได้ใจความ สายตามองวนบนใบหน้าของเธอหนึ่งรอบ “ขาเธอโดนน้ำไม่ได้ ผมอุ้มเธอไป”
สมุดภาพในมือซ่งหรานเกือบหลุดมือ
เขาพูดเรื่องบ้าอะไรกัน?