ตอนที่ 95 ผมเป็นเด็กที่ตกใจ ต้องการการปลอบ

พอเธอพูดเช่นนี้ แขนที่ลู่อิ้งเชินกอดซ่งหรานไว้ก็กระชับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เส้นกรามเกร็งแน่นกว่าเดิม แววตาเย็นเยียบ

ใจของซ่งหรานกระตุกวูบ รีบขัดคำพูดของเจียงซิ่วเจวียน “พี่ซิ่วเจวียน ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ แค่บาดแผลตื้น ๆ เท่านั้น”

“แต่ก็ต้องขอบคุณเธอนะ ลูกสองคนของหลัวเหม่ยเฟิ่งถึงได้ปลอดภัย ทั้งที่ก่อนหน้านี้หล่อนยังทำกับเธอแบบนั้น!” เจียงซิ่วเจวียนถอนหายใจ แล้วหันไปมองลู่อิ้งเชิน “ผู้การลู่ คราวนี้อาหรานสร้างคุณงามความชอบใหญ่เลยนะ ช่วยเด็กไว้ได้ตั้งมากมาย กองทัพต้องให้รางวัลเชิดชูสักหน่อยไหม”

ลู่อิ้งเชินก้าวเท้าไม่หยุด แค่ตอบเสียงเบา ๆ ว่า “อืม” สีหน้าไม่มีท่าทีดีใจอะไร