กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานฟังคำพูดที่มีนัยเสียดสีของโจวหว่านชิวแล้วอดกลอกตาไม่ได้
คนคนนี้ช่างหาโอกาสแทรกเข้ามาก่อเรื่องได้ตลอดจริง ๆ
โจวหว่านชิว เธอจำเรื่องนี้ไว้แล้ว ค่อยกลับไปสะสางกับอีกฝ่ายทีหลัง
ซ่งหรานขี้เกียจสนใจ จึงเบนสายตาไปทางลู่อิ้งเชิน แต่กลับพบว่าสีหน้าของเขาคมเข้มและมืดมน
“แม่!”
ตอนนั้นเอง ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็แทรกออกมาจากฝูงคน แล้วพุ่งมาถึงหน้าซ่งหรานอย่างรวดเร็ว
ใบหน้าเล็ก ๆ ของซ่งเย่แดงก่ำด้วยความร้อนใจ ดวงตาโตดำขลับเต็มไปด้วยความกังวล มือเล็ก ๆ พยายามจะแตะขาซ่งหรานที่พันผ้าไว้อย่างระมัดระวัง แต่ก็ไม่กล้าแตะจริง ๆ
“แม่ครับ เจ็บไหม?” เขาเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้น ปากเล็ก ๆ เบ้ลง น้ำตาคลอ “แม่เลือดออกเยอะมากใช่ไหม...”