กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานเองก็กลัวว่าลู่อิ้งเชินจะเป็นหวัดเธอจึงรีบเดินไปทางห้องครัวเพื่อเตรียมยกน้ำออกมา
“แม่ ผมจะอาบน้ำกับพ่อ ไม่ต้องใช้แม่แล้ว!”
“เธอเป็นสหายหญิง ผมเป็นผู้ชาย มองผมไม่ได้”
ซ่งหราน: “……”
เด็กสี่ขวบตัวเล็ก ๆ ยังกล้าบอกว่าตัวเองเป็นผู้ชายอีกหรือ?
ลู่อิ้งเชินเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ผมอาบน้ำให้เขาเองก็ได้ เธอกลับไปพักเถอะ”
เอาล่ะ ไม่ต้องให้เธอลงมือทำงาน ซ่งหรานย่อมไม่มีปัญหา
ซ่งหรานไปถึงห้องนอน หยิบสมุดสเกตช์ของตัวเองออกมา แล้วบันทึกภาพเหตุการณ์คืนนี้ลงไปอีกครั้ง
วันที่สองตอนที่ซ่งหรานตื่นขึ้นมา ในห้องนั่งเล่นมีเพียงซ่งเย่คนเดียวที่กำลังเล่นลูกบาศก์มาร