ตอนที่ 88 หรานหราน เธอต้องเอาใจผมก่อนถึงจะปล่อย

ลู่อิ้งเชินถอยออกมาเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมอง

เสื้อตัวนอกผ้าซาตินบางสีฟ้าอ่อนของเธอ ตรงอกเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจากตัวเขาเป็นวงกว้าง ผ้าติดแนบกับผิวขาวเนียน เผยให้เห็นเค้าโครงเสื้อกล้ามสีเหลืองอ่อนด้านในอย่างเลือนราง……

แววตาเขามืดลงในทันที ราวกับหมึกเข้มที่ละลายไม่ออก

ซ่งหรานก้มมองตามสายตาของเขา แล้วรีบยกแขนขึ้นมากันตรงอกอย่างลุกลี้ลุกลน

“ลู่อิ้งเชิน คุณมองอะไรนักหนา ไม่ปล่อยสักที!” ซ่งหรานพูดพลางยกเท้าขึ้นจะเตะเขา

ลู่อิ้งเชินสกัดเท้าของซ่งหรานไว้อย่างคล่องแคล่ว และยังคงกอดคนในอ้อมแขนไว้ไม่ปล่อย “หรานหราน ต้องให้เธอปลอบก่อนถึงจะปล่อย”