กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหราน: “……”
เขากับเหลียงจื่อเซวียนไม่ใช่ศัตรูคู่แค้นกันหรือไง
ทำไมถึงได้พูดเรื่องแบบนี้ด้วย
ลู่อิ้งเชินกลับถอนหายใจโล่ง เอามือใหญ่ขยี้หัวเขาหนึ่งที
“ก็เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นี่เอง” ลู่อิ้งเชินหัวเราะ สายตามองซ่งหรานอย่างลึกซึ้ง “พวกเธอพักก่อน ผมจะไปทำอาหาร พักสักครู่บ่ายนี้เราออกไปข้างนอกกัน”
พูดจบ ลู่อิ้งเชินก็เดินไปทางห้องครัว ไม่นานก็ได้ยินเสียงสับผักหั่นเนื้อ กลิ่นหอมที่กระตุ้นต่อมรับรสลอยมา
ไม่เพียงแต่ซ่งหรานได้กลิ่นแล้วรู้สึกอยากอาหาร เพื่อนบ้านรอบ ๆ ก็ได้กลิ่นด้วย
“กลิ่นหอมจากบ้านไหนกันเนี่ย ทำเนื้ออะไรถึงได้หอมขนาดนี้”
“บ้านผู้การลู่ไงล่ะ”