ตอนที่ 57 ผมไม่ต้องรักษาหน้าหรือไง?

“พ่อ!”

ซ่งเย่ตาคม แต่ไกลก็เห็นร่างสูงใหญ่คุ้นตานั้น ร่างเล็ก ๆ พุ่งออกไป โผเข้าใส่ลู่อิ้งเชินตรง ๆ

พอซ่งเย่เปิดปากก็ฟ้องด้วยความโกรธ “พ่อใจร้าย! สัญญาว่าจะนอนเป็นเพื่อนผม! ทำไมพ่อแอบออกไปตอนผมนอน!”

ลู่อิ้งเชินถูกลูกชายโผเข้าใส่จนชะงัก ก้มตัวอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พูดอะไรไร้สาระ พ่อไปตอนไหนกัน ตอนลูกตื่นมาก็เห็นพ่อไม่ใช่หรือ?”

เจียงซิ่วเจวียนรีบเปล่งเสียงดังด้วยความไม่พอใจ “ผู้การลู่ ในที่สุดคุณก็กลับมา! ถ้าคุณไม่กลับมา อาหรานคงถูกคนทำให้โกรธจนร้องไห้แล้ว!”