ตอนที่ 53 หรานหรานชอบดูเขาไม่ใส่เสื้อผ้าจริง ๆ

ทันทีที่ซ่งเย่ได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็กระโดดลงจากเตียงทันที ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “พ่อกลับมาแล้ว!”

เด็กน้อยทำท่าจะพุ่งออกไปข้างนอกราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ แต่ซ่งหรานคว้าตัวเขาไว้ได้อย่างรวดเร็ว

ซ่งหรานพูดเสียงเบา “รอก่อน อย่าเพิ่งรีบ”

เด็กคนนี้จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น

ทันทีที่เสียงของเธอจบลง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิด

ลู่อิ้งเชินเดินเข้ามาพร้อมความเย็นของสายลมยามค่ำคืน เมื่อเห็นแสงไฟสีเหลืองนวลในห้องกับสองแม่ลูก ความเหนื่อยล้าในดวงตาของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นในพริบตา

แต่เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของซ่งหราน เขาก็นึกถึงคำพูดของโจวหว่านชิวขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล