ตอนที่ 49 ไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ แค่คิดว่าเธอน่ารักมาก

ซ่งหรานแทบไม่เชื่อหูของตัวเอง

เธอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย มองชายร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า

แสงตะวันยามเย็นสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมเหลี่ยมชัดเจนของเขา ดวงตาที่เคยเย็นชาคมกริบคู่นั้นยามนี้กำลังจ้องมองเธออย่างตั้งใจ ในก้นบึ้งแววตายังแฝงไว้ราง ๆ ด้วย…ความน้อยใจ?

“ลู่อิ้งเชิน!”

“คุณโตขนาดนี้แล้ว ไม่ใช่เด็ก ๆ สักหน่อย!”

“คุณอยากไปไหนก็ไปสิ ไหนจะต้องให้ใครพากลับบ้าน!”

เสียงซ่งหรานหวานนุ่ม ปลายเสียงยกขึ้น มีความงอนปนอยู่หลายส่วน

“ไม่ใช่ต้องให้คนอื่น”

“แต่ต้องเป็นคุณ”