ตอนที่ 48 หรานหราน เธอจะพาผมไปด้วยไหม?

“ไม่ใช่ว่าไม่อยากขยับหรือไง เดี๋ยวผมอุ้มเธอไปนอนในห้อง”

เสียงของเขาทุ้มต่ำและสงบ ไม่ฟังออกว่ามีอารมณ์ใด มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ว่าฝ่ามือที่กุมเอวเธอไว้มีเหงื่อบาง ๆ ซึมออกมาแล้ว

ในห้อง ซ่งเย่ได้ยินเสียงขยับตัวก็เงยหน้าขึ้น เห็นลู่อิ้งเชินอุ้มซ่งหรานเดินเข้ามา ดวงตากลมดำขลับจ้องมองอย่างสงสัยใคร่รู้

เจ้าตัวเล็กกะพริบตาเอ่ยเสียงใส “แม่ครับ เขาดูเหมือนตอนที่ผมง่วง แล้วแม่อุ้มผมกลับไปนอนบนเตียงเลย”

ซ่งหราน: “……”

เธอขยับดิ้น อยากลงจากอ้อมแขนของลู่อิ้งเชิน “ลู่อิ้งเชิน รีบปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้!”