กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินไม่เคยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้มาก่อน
โจวหว่านชิวขบกัดริมฝีปาก น้ำตาเอ่อล้นอยู่ในเบ้าตาแล้ว
“ขอโทษนะพี่เชิน เป็นเพราะฉันคิดไม่รอบคอบเอง ฉันแค่ไม่อยากให้เรื่องมันลุกลามใหญ่โต…”
ลู่อิ้งเชินมองท่าทางน้ำตาคลอเป้าของโจวหว่านชิว แต่ก็ยังไม่ปรานี “เธอไม่อยากให้เรื่องลุกลาม ก็ให้คนอื่นอดทนยอมรับงั้นหรือ”
โจวหว่านชิวตกใจ ไม่กล้าพูดต่อ รีบทั้งคำขอโทษแล้ววิ่งหนีไป
ลู่อิ้งเชินละสายตากลับมา เห็นซ่งหรานกำลังมองตัวเองอยู่ “คำพูดของโจวหว่านชิว เธอไม่ต้องสนใจ เรื่องของหลัวเหม่ยเฟิ่ง ผมจะจัดการเอง”
ซ่งหรานรู้สึกมาตั้งแต่แรกว่าความสัมพันธ์ระหว่างลู่อิ้งเชินกับโจวหว่านชิวแปลก ๆ ราวกับว่าไม่ค่อยเหมือนในหนังสือ
“หลัวเหม่ยเฟิ่งเป็นอะไรไป”