กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เขามีอารมณ์ก็เป็นเรื่องปกติ ฉันเองที่ทำไม่ดีกับเขา”
ลู่อิ้งเชินดึงสายตากลับมา จ้องมองใบหน้าของซ่งหรานด้วยแววตาหนักอึ้ง
แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนตัวเธอ ยิ่งทำให้เส้นโค้งของใบหน้าด้านข้างดูนุ่มนวล ขนตาทอดเงาเล็ก ๆ อยู่ใต้เปลือกตา
เขาเอ่ยขึ้น เสียงหนักกว่าเมื่อครู่ “ทำไม”
ที่จริงลู่อิ้งเชินอยากถามว่า ทำไมถึงท้องลูกแล้วก็ยังไม่บอกเขา
ทำไมห้าปีมานี้ตามหาเขาไม่เจอ แต่วันนี้กลับพาลูกมาขอหย่า
ซ่งหรานเงยหน้าขึ้นมองเขา
ดวงตาของเธอสวยงาม หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ซึ่งปกติควรจะดูเย้ายวน แต่ตอนนี้กลับมีเพียงความสงบใสกระจ่าง