กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่อิ้งเชินกอดโจวเซี่ยงตั่งแล้วก็ปล่อยลง พอเห็นว่าเป็นเพียงโจวเซี่ยงตั่ง จู่ ๆ ในใจก็มีความรู้สึกว่างเปล่าอย่างบอกไม่ถูก
ที่แท้เป็นโจวเซี่ยงตั่งที่เรียกเขาหรอกหรือ
แต่ก็จริง เจ้าตัวเล็กนั่นจะมาอยู่ที่ภาคทหารแห่งนี้ได้อย่างไร
“มีเรื่องนิดหน่อยทำให้ล่าช้า! ทำไมไม่กลับบ้านไปกินข้าวล่ะ”
โจวเซี่ยงตั่งถือปิ่นโต “น้าเหม่ยเฟิ่งร้องไห้อยู่ที่บ้าน อาไม่มีเวลาทำอาหาร!”
“คุณอาลู่ ทำไมภรรยาของคุณพอมาถึงก็ร้องเรียนน้าเหม่ยเฟิ่งเลยล่ะ”
คำนี้ทำให้ลู่อิ้งเชินเบิกตากว้าง
โจวเซี่ยงตั่งบอกว่าใครมา?
เจียงซิ่วเจวียนเพิ่งกลับมา ก็ได้ยินภรรยาทหารหลายคนกำลังมุงกันกระซิบวิพากษ์วิจารณ์