กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 443 ถ้าคุณไม่เลี้ยงใครจะเลี้ยง
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้บำเพ็ญหญิงฝืนค้างต่อไปไม่ไหวแล้ว
เธอเบี่ยงตัวอย่างเกร็ง ๆ เปิดทางให้
ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เงาร่างหนึ่งก็เยื้องย่างออกมาจากหอศาลา
เจ้าตัวยังมาไม่ถึง กลิ่นบุปผาเข้มข้นแต่ไม่ฉุนก็โชยเข้าปะทะใบหน้าเสียก่อน
ผู้มาเยือนเป็นหญิงสาว สวมกระโปรงยาวสีม่วงอ่อน รูปร่างอรชร แววตาฉายความเกียจคร้านเย้ายวนอยู่หลายส่วน
เธอถือพัดกลมไว้ในมือ โบกไหวเบา ๆ ทุกย่างก้าว กลิ่นบุปผาในอากาศก็เข้มข้นขึ้นอีกส่วน
“อ้าว นี่ไม่ใช่บุตรพุทธะหรือ? นาน ๆ จะมาเยือนสักครั้ง ไม่ได้เห็นคุณมาหอร้อยบุปผาของพวกเราหลายวันแล้ว”