เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182 ความจริงอยู่ในระยะยิงของปืนใหญ่เท่านั้น
พอเดินออกมาจากตำหนักโอรสสวรรค์ พญายมเปี้ยนเฉิงก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนจะหันมาบ่นใส่อันหรานทันที “เจ้าเด็กนี่ ขุดหลุมเบ้อเริ่มให้ข้ากระโดดลงไปแบบนั้น เจ้าไม่กลัวว่าตอนนั้นข้าจะอดใจไม่ไหว แล้วแฉคำพูดคุยโวไร้แก่นสารของเจ้าออกมาจนหมดเปลือกเลยหรือไง?”
อันหรานหัวเราะฮี่ๆ พลางยื่นมือไปกอดคอพญายมเปี้ยนเฉิง “เหล่าปี้ เราสองคนคุ้นเคยกันขนาดนี้แล้ว ผมจะไม่เชื่อใจคุณได้ยังไง? คุณต้องรับส่งมุกให้ผมได้อยู่แล้ว นี่แหละที่เขาเรียกว่ารู้ใจกัน”
พญายมเปี้ยนเฉิงสะบัดมืออันหรานออก กลอกตามองบนวงใหญ่ ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นจริงจังแล้วเอ่ยว่า “วันนี้ถือว่าเจ้าดวงดีมาก องค์จักรพรรดิถึงกับไม่เอาความเจ้า แถมยังมอบอำนาจบริหารจัดการริมฝั่งแม่น้ำวั่งชวนให้เจ้าจริงๆ อีก นับว่าแปลกประหลาดยิ่งนัก”