เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 181 มองไปมองมา เจ้าเด็กอันหรานนี่ก็ชักจะเข้าตามากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ
คำเกริ่นนำเปิดฉากของอันหรานทำเอาจักรพรรดิเฟิงตูชะงักไปชั่วขณะจริงๆ
ยังไม่ทันที่พระองค์จะเอ่ยปาก อันหรานก็รัวคำพูดต่อทันที
“เมื่อวันนี้เองพ่ะย่ะค่ะ! จู่ๆ พวกโจรสุนัขจากชมพูทวีปไม่รู้โผล่มาจากไหน บุกเข้าไปในเขตพัฒนาของกระหม่อม เจอคนเป็นตี เจอภูตพรายเป็นฆ่า! เหิมเกริมไม่รู้จักขื่อแปสิ้นดี! คนอย่างกระหม่อมฝ่าบาทก็ทรงทราบดีว่าเกลียดชังความชั่วร้ายเข้ากระดูกดำมาแต่ไหนแต่ไร ยิ่งไอ้พวกสารเลวต่างถิ่นพวกนี้ทำตัวกร่างขนาดนี้ กระหม่อมจะปล่อยให้พวกมันมาอาละวาดในเขตแดนของฝ่าบาทได้อย่างไร? ย่อมไม่ได้เด็ดขาด กระหม่อมจึงรีบตามไปพร้อมกับพญายมเปี้ยนเฉิงทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
พูดพลางอันหรานก็ปรายตามองพญายมเปี้ยนเฉิงแวบหนึ่ง