เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 ไม่ประชดประชันแล้ว ด่าตรงๆ เลยดีกว่า
สำหรับลวี่เหยียนแล้ว ตลอดเดือนกันยายนที่ผ่านมา เขาเหมือนกำลังนั่งรถไฟเหาะสุดคลั่งขบวนหนึ่ง
เดิมนึกว่าได้เกาะขาใหญ่อย่างอันหรานแล้ว ตำแหน่งข้าราชการของตัวเองคงมีโอกาสรอด ทว่าเริ่มจากการประชุมสุดยอดวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวระดับมณฑลที่ซัดเมืองเถาหยวนเข้าฉาดหนึ่ง ตามด้วยเริ่นหงเทากับกลุ่มบริษัทหวายหย่วนจับมือกันกดดันอันหรานและดึงตัวบุคลากรอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายเมืองเถาหยวนก็เปิดตัวแบบเงียบเหงา นักท่องเที่ยวน้อยจนน่าเวทนา
หัวใจของลวี่เหยียนตอนนั้นเย็นวาบไปทั้งดวง รู้สึกว่าเส้นทางราชการของตัวเองคงมาถึงทางตันแล้ว
แต่คิดไม่ถึงว่า พอเข้าช่วงปลายเดือนกันยายน สถานการณ์กลับพลิกผันอย่างรวดเร็ว
กิจการของเมืองเถาหยวนรุ่งเรืองขึ้นทุกวันอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า ตรงกันข้ามกับถนนวัฒนธรรมฝั่งเหลียนเฉิงที่นับวันยิ่งซบเซาลงทุกที