เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 165 ข้าราชการยมโลกเหรอ? แบบนี้ใครจะไปสู้ไหว!
เริ่นหงเทาจ้องมองอักษรขนาดยักษ์สามตัวที่เขียนว่า “นครเฟิงตู” อยู่นานสองนาน จู่ๆ เขาก็ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองอย่างแรงสองฉาด
แม้จะอยู่ในสภาพดวงวิญญาณ แต่แก้มทั้งสองข้างก็ยังรู้สึกถึงความเจ็บปวดแสบซ่านเสมือนจริง
“เจ็บ เจ็บจริงด้วย! งั้น... นี่ก็ไม่ใช่ความฝันเหรอ?” เริ่นหงเทาเบิกตากว้าง หันไปมองอันหรานอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
“แน่นอนว่าไม่ใช่ความฝัน บอกคุณไปแล้วไงว่านี่คือแดนยมโลก คุณตายไปแล้ว” อันหรานเอ่ยเสียงเรียบด้วยท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อนราวกับไม่ใช่เรื่องของตน
เริ่นหงเทาสูดหายใจเข้าลึกอย่างตกตะลึง ก่อนจะหันมองไปรอบตัวด้วยความเหม่อลอย
เห็นเพียงผู้คนมืดฟ้ามัวดินจากทุกสารทิศกำลังหลั่งไหลมุ่งหน้ามายังนครเฟิงตูแห่งนี้
คนเหล่านั้นแต่ละรายมีสีหน้าเหม่อลอย แววตาเลื่อนลอยไร้สติ