กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 ผมตายแล้วเหรอ?
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เริ่นหงเทาก็รู้สึกเลือนรางว่าดูเหมือนรอบตัวจะมีคนเพิ่มขึ้นมาหลายคน
นอกจากตัวเขาเองแล้ว ยังมีเงาร่างพร่าเลือนอีกหลายสิบคน ล่องลอยตามหลังเงาดำผอมสูงสองร่างนั้นไปอย่างเลื่อนลอยสับสน ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกชักใย
เริ่นหงเทาอยากรู้ใจจะขาดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทว่าประสาทสัมผัสของเขากลับทื่อด้านอย่างยิ่ง รอบข้างก็ไม่มีสิ่งใดให้ใช้อ้างอิงตำแหน่งเลย เขายังแยกแยะไม่ออกด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังยืนนิ่งอยู่กับที่ หรือกำลังลอยละลิ่วไปด้วยความเร็วสูงกันแน่
เวลาผ่านไปอีกนานเท่าใดไม่อาจทราบ ความว่างเปล่าเบื้องหน้าจึงเริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงในที่สุด