กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161 ลมตะวันออกลูกนี้ ยิ่งพัดก็ยิ่งแรงขึ้นทุกที
หยางเหว่ยกวงรู้ดีอยู่ในใจว่าเรื่องนี้โทษจ้าวเชวี่ยนเต๋อไม่ได้ เขาแค่ต้องการหาที่ระบายอารมณ์สักคนเท่านั้น
เมื่อได้ยินเสียงร้องขอความเป็นธรรมจากปลายสาย สุดท้ายหยางเหว่ยกวงก็ไม่ได้พูดอะไร กดวางสายไปทันที แล้วลุกขึ้นหันไปบอกผู้จัดการฝ่ายการตลาดว่า “ไปกันเถอะ พาฉันไปดูหน่อย”
ทันทีที่ลงมาถึงโถงด้านล่าง หยางเหว่ยกวงก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า
ผู้จัดการฝ่ายการตลาดบอกว่ามากันไม่กี่สิบคน เมื่อครู่เขาพูดเกินจริงในโทรศัพท์ว่ามากันร้อยกว่าคน แต่ความจริงกลับแน่นขนัดมืดฟ้ามัวดิน อย่างน้อย ๆ ก็ต้องมีสามสี่ร้อยคน!